Knippel denkt hardop over Organisatie & Personeel

Een goede leider weet dat hij zich moet laten beteugelen

2010-11-15T21:30:00.001+01:00

In het TV programma ´Leiders Gezocht´ zijn twee piloten/ gezagvoerders aan het woord. De vraag is: hoe zorg je ervoor dat je hoogmoedig wordt met als gevolg dat je je afsluit voor cruciale aanwijzingen van één van je ondergeschikten? Een zeer belangrijke vraag voor leiders in het algemeen.

De piloten konden niet echt antwoord geven op de vraag hoe ze dit deden, maar ze gaven wel een voordeel: een nieuwe medewerker ´vers van school´ kijkt fris tegen de procedures aan en kan vragen stellen zoals ´waarom doen we dit eigenlijk zo?´. Omdat we dat al 10 jaar doen is dan natuurlijk geen reden, eerder een excuus. En dat kan in de luchtvaart een duur betaald excuus blijken die zeer zichtbaar wordt afgestraft.

De dreiging van een zichtbare afstraffing is er voor de gemiddelde leider niet en dat zou de leider als manco moeten ervaren. Met het stellen van de juiste vragen aan de juiste mensen en met echt luisteren organiseert hij het broodnodige tegengas.

[Titel is een uitspraak in het TV programma Leiders Gezocht van de NTR]

De papierwinkel en persoonlijke ontwikkeling

2010-11-12T09:22:00.011+01:00

Bij mijn huidige werkgever hebben we de afspraak dat met iedere medewerker ieder jaar een gesprek is over zijn/ haar functioneren en ontwikkeling. Enerzijds dus terugkijken: hoe doe je het? anderzijds vooruitkijken: wat moet/ wil je nog leren?.

Het traditionele functioneringsgesprek is vooral één richting: kort door de bocht gezegd: de baas vertelt hoe jij het doet. Het periodiek gesprek is veel meer ‘tweerichting’ en je kunt dan interessante discussies voeren over van wie het gesprek nou eigenlijk is. En wie is bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het maken van het verslag? Is het logisch dat dit bij de medewerker zelf ligt?

Belangrijk is dat de medewerker zelf de regie heeft over de eigen ontwikkeling. Als de medewerker bewust is van het feit dat er niemand is die hem* aan het handje meeneemt en hij zich zelf verantwoordelijk voelt voor zijn eigen ontwikkeling, dan is er een win-win situatie: de organisatie kan profiteren van een gemotiveerde medewerker en de medewerker vergroot zijn kansen op een succesvolle loopbaan. Wie dan vervolgens de papierwinkel verzorgt is een tweede, of derde…

* Voor de leesbaarheid schrijf ik ‘hij’ ipv ‘hij/zij’ en ‘hem’ ipv ‘hem/haar’.

Leraren geschiedenis en eLearning

2008-07-31T08:37:00.004+02:00

Tuurlijk, ieder heeft zo zijn eigen ervaringen met leren/ studeren/ school, leraren geschiedenis die net zo goed je opa hadden kunnen zijn. En neem nou die leraren aardrijkskunde... [geen commentaar]

Je merkt: mijn beeld van die tijd is aardig gekleurd. Op de dag dat ik mijn [eerste] HBO-diploma in handen kreeg nam ik me stellig voor: nóóit meer studeren!! Helaas, dat is me niet gelukt...

En trouwens, we denken bij leren snel aan scholen en opleidingen, maar dat is toch wel heel erg 'Old-Skool'. Tegenwoordig moet je niet meer aankomen met een opleiding van 4 jaar. De halfwaardetijd van kennis wordt met de dag korter, en daar zit je dan met je HBS-/ MULO-/ Kweekschooldiploma die je 86 jaar geleden met pijn en moeite hebt behaald. Kennis moet bewegen, moet gedeeld worden, moet samen gemaakt worden en nóg beter: worden hergebruikt. MAAR HOE? Jackpot voor diegene die hier hét sluitende antwoord op heeft.

Hulpmiddelen bij 'leren 2.0' zijn digitale toepassingen. Je ziet hier een voorbeeld van zo'n toepassing: de ELO [Elektronische Leer Omgeving] van de organisatie waar ik werk [Bartiméus]. Het biedt twee eLearningcursussen, maar er zijn ook mogelijkheden voor forums, chat, portfolio's, etc... Het is nog in de ontwikkelingsfase, maar het is een start, een middel in een maatschappij waarin kennis tot de vlottende activa begint te behoren.

Google Life! - Web 4.0

2008-01-27T12:44:00.000+01:00

Second Life: gehype't en op z'n retour, tenminste dat zeggen internet-deskundigen. Niet dat ik zo'n hoge pet op heb van die zelfverklaarde wijsneuzen met een Francisco van Jole bril, toch snap ik dat het niet werkt. Dat het NU nog niet werkt vooral. En dat zit 'm niet in het concept, maar in de gebruiks(on)vriendelijkheid. Zelf heb ik me een tijdje verloren in deze vrijstaat waarin denken in mogelijkheden het enige gebod is. Voordat je simpel doorhebt hoe je je voortbeweegt ben je al vijftien minuten verder, laat staan hoe lang het duurt voordat je weet hoe je een prachtige dame romantish in je armen sluit en haar zachtjes in de nek kust...

Maar laten we even aannemen dat de gebruiksinterface over enkele jaren soepel en intuitief verloopt. De ontwikkeling van de auto nam toch ook een grote vlucht toen je 'm niet meer aan hoefde te zwengelen, maar gewoon van binnen kon starten door simpel de sleutel in het contact te draaien? Hoe zou het er dan uitzien straks? Een virtuele wereld met als doel contact maken met mensen waarvan je niet weet of de vrouw tegenover je een vermomde man van zestig is? Nee, internet zal meer en meer een 'second life' worden. Web 3.0, of 4.0 zo je wilt. Je gaat 'virtueel' naar de Bijenkorf om daar de nieuwste roman (lees: E-book) van Thomas Berger te kopen. (Nu nog een babyface van 17 die in de sneeuw oppervlakkige liedjes staat te zingen, dan een begenadigd en alom gevierd schrijver.)

Gaan we dan Nederland/ de wereld compleet digitaal nabouwen? Nee, Google Maps is nu al aangevuld met Google Streets waardoor je digitaal door je straat kunt lopen. Dat aangevuld met de mogelijkheid ook echt de gebouwen te betreden en er producten te kopen, informatie in te winnen of vermaakt te worden met de nieuwste film en internet heeft een revolutionaire nieuwe vorm: Google Life!